Το Πρόβλημα

Πολλοί από μας νοιώσαμε ανεπαρκείς, ανάξιοι, μόνοι και φοβισμένοι. Ο εσωτερικός μας κόσμος ποτέ δεν έδειξε τι είδαμε στο εξωτερικό των άλλων.

Από νωρίς αρχίσαμε να αισθανόμαστε απομονωμένοι—από γονείς, από συνομίλικους, από τούς εαυτούς μας. Ξεφεύγαμε με τη φαντασία και τον αυνανισμό. Κολούσαμε πίνωντας τις φωτογραφίες, τις εικόνες και επιδιώκοντας τα αντικείμενα της φαντασίας μας. Λαγνούσαμε και θέλαμε να λαγνούν άλλοι για μας.

Γίναμε πραγματικοί εθισμένοι: Σεξ με τον εαυτό μας, πολυκοινία, μοιχεία, εξαρτημένες σχέσεις, και περισσότερη φαντασία. Το ρουφήξαμε με τα μάτια, το αγοράσαμε, το πουλήσαμε, το ανταλλάξαμε, το δώσαμε. Είμασταν εθισμένοι στην μηχανορραφία, στο σκανδάλισμα, στο απαγορευμένο. Ο μόνος τρόπος που ξέραμε να ελευθερωθούμε ήταν να το κάνουμε. “Σε παρακαλώ ενώσου με μένα και ολοκλήρωσε με!” φωνάζαμε με ανοιχτά χέρια. Λαγνώντας για το Μεγάλο Φτιάξιμο, δώσαμε τη δύναμή μας σε άλλους.

Αυτό δημιούργησε ενοχή, αυτο-μίσος, τύψεις, κενό και πόνο, και οδηγηθήκαμε περισσότερο προς τα μέσα, μακρυά απο την πραγματικότητα, μακρυά απο την αγάπη, χαμένοι μέσα στους εαυτούς μας.

Το συνήθειο μας έκανε την οικειότητα αδύνατη. Δεν μπορούσαμε ποτέ να γνωρίσουμε την πραγματική ένωση με κάποιον άλλο γιατί είμασταν εθισμένοι στο ψεύτικο. Πηγαίναμε για τη “χημεία”, την ένωση που είχε τη μαγεία, γιατι προσπερνούσε την στενή σχέση και την αλληθινή ένωση. Η φαντασία διέφθαρε την πραγματικότητα˙ Η λαγνεία σκότωσε την αγάπη.

Πρώτα εθισμένοι, κατόπιν ανάπηρροι της αγάπης, πήραμε από άλλους για να γεμίσουμε ότι έλειπε απο τούς εαυτούς μας. Κοροϊδεύοντας τους εαυτούς μας κάθε φορά οτι η επόμενη φορά θα μας έσωζε, χάναμε πραγματικά τη ζωή μας.