Η Λύση

Είδαμε οτι το πρόβλημα είχε τρεις διαστάσεις, φυσική, συναισθηματική, και πνευματική. Αποκατάσταση έπρεπε να έρθει και στις τρείς.

Η κριτική αλλαγή στην αντιμετώπιση ξεκίνησε όταν παραδεχθήκαμε πως είμασταν αδύναμοι, πως η συνήθειά μας μας είχε μαστιγώσει. Ήρθαμε σε συναντήσεις και αποτραβηχτήκαμε απ' τη συνήθειά μας. Για μερικούς, αυτό σήμαινε αποχή από το σεξ με τον εαυτό τους ή άλλους, συμπεριλαμβανομένου και του να μήν ξεκινάνε καινούργιες σχέσεις. Για άλλους ακόμα σήμαινε “στέγνωμα” και αποχή απο το σεξ με τους συζύγους τους για μια περίοδο για να αποκατασταθούν από τη λαγνεία.

Ανακαλύψαμε οτι μπορούσαμε να σταματήσουμε, και οτι το να μην τρέφουμε την πείνα δεν μας σκότωσε, και οτι πράγματι το σεξ ήταν προαιρετικό. Υπήρχε ελπίδα για ελευθερία, και αρχίσαμε να νοιώθουμε ζωντανοί. Ενθαρρυμένοι να συνεχίσουμε, στραφήκαμε όλο και περισσότερο μακριά από την απομονωτική εμμονή με το σεξ και τον εαυτό μας και στραφήκαμε προς το Θεό και τους άλλους.

Όλα αυτά ήταν τρομακτικά. Δεν μπορούσαμε να δούμε το δρόμο μπροστά, εκτός απ' το οτι άλλοι είχαν παρει τον ίδιο δρόμο προηγουμένως. Κάθε καινούργιο βήμα παράδοσης μας φαινόταν σαν να ήταν πτώση απ' το γκρεμό στην αβυσσο, αλλά το πήραμε. Και αντί να μας σκοτώσει, η παράδοση σκότωνε την εμμονή! Είχαμε πατήσει στο φώς, και σε εναν εντελώς καινούργιο τρόπο ζωής.

Η αδελφότητα μας έδωσε επίβλεψη και υποστήριξη για να μας κρατήσει απ' το να υπερφορτωθούμε, και ένα ασφαλές λιμάνι όπου μπορούσαμε επιτέλους να κοιτάξουμε τον εαυτό μας. Αντί να καλύπτουμε τα αισθήματά μας με έμμονο σεξ, αρχίσαμε να εξερευνούμε τις ρίζες του πνευματικού μας κενού και της δίψας μας. Και η αποκατάσταση άρχισε.

Καθώς αντιμετωπίζαμε τα ελλατώματά μας, γίναμε πρόθυμοι να αλλάξουμε. Παραδιδόμενοι σε αυτά σπάζαμε τη δύναμη που είχαν πάνω μας. Αρχίσαμε να είμαστε πιο άνετα με τους εαυτούς μας και με άλλους για πρώτη φορά χωρίς το “φάρμακο” μας.

Συγχωρώντας όλους όσους μας είχαν βλάψει, και χωρίς να βλάπτουμε άλλους, προσπαθήσαμε να επανορθώσουμε τα σφάλματά μας. Με κάθε επανόρθωση, όλο και περισσότερη ενοχή έπεφτε απ' τους ώμους μας, μέχρι που μπορούσαμε να σηκώσουμε το κεφάλι, να κοιτάξουμε τον κόσμο κατάματα, και να σταθούμε ελεύθεροι.

Αρχίσαμε να πράττουμε μια θετική νηφαλιότητα, πράττωντας τις πράξεις της αγάπης για να καλυτερέψουμε τις σχέσεις μας με άλλους. Μαθαίναμε πως να δίνουμε, και το μέτρο που δίναμε ήταν το μέτρο που παίρναμε πίσω. Βρίσκαμε ό,τι κανένα απο τα υποκατάστατα δεν μας είχε ποτέ προμηθέψει. Δημιουργούσαμε την πραγματική Ένωση. Βρεθήκαμε στο σπίτι μας.